Medoty FMEA i FMECA

Podczas dokonywania oceny skutków uszkodzeń oraz trudności ich wykrycia według przyjmowanych kryteriów można utworzyć odpowiednie skale. Najczęściej przyjmowane są skale dziesięciostopniowe. Skale takie są konstruowane dla każdego wyrobu, a nawet dla jego elementów. Jeżeli np. uszkodzenie wyrobu polega na niewielkim zakłóceniu jego funkcjonowania a usunięcie go wymaga prostej i krótko trwającej czynności regulacyjnej, to można jego skutkom przypisać liczbę 1. Jeżeli natomiast uszkodzenie pociąga za sobą długotrwałą przerwę w użytkowaniu wyrobu z koniecznością kosztownej naprawy, to jego skutkom można przypisać np. liczbę 10. Podobna sytuacja występuje także przy tworzeniu skali trudności wykrycia potencjalnych uszkodzeń przed dostarczeniem wyrobów klientom. Prawdopodobieństwo wystąpienia uszkodzenia jest określone liczbowo w przedziale [0, 1], lecz trzeba brać pod uwagę fakt, że na etapie projektowania wyrobu prawdopodobieństwa te są szacowane w sposób przybliżony na podstawie wiedzy osób dokonujących analizy metodą FMECA.

More

Lokalny serwer systemu CAQA

Przedstawiony na rys. 10.2 lokalny serwer systemu CAQA jest umieszczony w służbach zapewniania jakości i niezawodności wyrobów przedsiębiorstwa. Dane z działu wytwarzania wyrobów są do tego serwera przesyłane poprzez centralny serwer przedsiębiorstwa. Do serwera systemu CAQA poprzez centralny serwer zakładowy są przesyłane również wyniki badań i pomiarów specjalnych wykonywanych w laboratoriach przedsiębiorstwa.

More

Lata sześćdziesiąte w Polsce i badania nad niezawodnośćią

Trudniejsza sytuacja panuje w technice sterowania jakością i niezawodnością. Wprawdzie w latach siedemdziesiątych przedsiębiorstwa miały obowiązek wdrożenia metod sterowania jakością, podeszły jednak do tego w większości przypadków formalnie, tworząc Działy Sterowania Jakością na ogół z istniejących służb kontroli technicznej. Narzucana przez władze państwowe idea nie była zła i przypominała działania realizowane wcześniej w Wielkiej Brytanii czy Japonii. Za zarządzeniami nie poszła jednak kontrola ich realizacji – poprzestano na sprawozdawczości, nie wnikając w merytoryczną stronę zagadnienia. W tym czasie w Polsce było niewielu specjalistów, którzy mogliby dokonać merytorycznych ocen z tego zakresu. Specjaliści ci rozumieli potrzebę kształcenia inżynierów do spraw jakości i niezawodności (co już od około dwudziestu lat realizowano w krajach rozwiniętych gospodarczo), ale nie mieli wystarczającego wpływu na kierunki i programy kształcenia inżynierów.

More

KSZTAŁCENIE SPECJALISTÓW DO SPRAW JAKOŚCI I NIEZAWODNOŚCI WYROBÓW

Zagadnienia związane z zapewnianiem jakości wyrobów pojawiły się przed drugą wojną światową w wyniku narastającej konkurencji firm. Niezawodność, a raczej zawodność wyrobów podczas wojny dała się we znaki armii amerykańskiej. Rozpoznanie tych zagadnień przez specjalistów doprowadziło do wniosku, że możliwe jest postępowanie zapewniające wymaganą jakość i wyższą niezawodność wyrobów. Ilościowe (matematyczne) opisy niezawodności, metody badania niezawodności oraz metody kontroli jakości, w tym statystyczne metody odbiorczej kontroli gotowych wyrobów, zostały opracowane przy wykorzystaniu rachunku prawdopodobieństwa i statystyki matematycznej. Oba te działy wiedzy były uprawiane przez wąskie grupy specjalistów zajmujących się teorią miary i badaniami prawidłowości występujących w zjawiskach masowych o przypadkowej zmienności. Po zastosowaniu rachunku prawdopodobieństwa w teorii niezawodności, a statystyki matematycznej w badaniach niezawodności wyrobów, zagadnieniami tymi zajęło się wielu matematyków. Powstały matematyczna teoria niezawodności i podstawy oceny niezawodności wyrobów.

More

Kształcenie specjalistów do spraw jakości i niezawodności wyrobów

Po szkoleniu Dział Szkolenia powinien dokonać oceny jego wyników i wyciągnąć wnioski do dalszych szkoleń. Konsekwentne prowadzenie szkoleń gwarantuje odpowiednie przygotowanie pracowników, którzy świadomie będą realizować politykę jakości zamierzoną przez dyrekcję firmy.

More

Krztałcenie inżynierów w zakresie jakości i niezawodności

Najważniejszym efektem kształcenia inżynierów w zakresie jakości i niezawodności była zmiana istoty tego kształcenia. Nie jest to łatwe do wyjaśnienia, lecz można podjąć taką próbę. Chodzi o to, że inżynierowie byli kształceni przy wykorzystaniu deterministycznej metodologii opisu zjawisk. Przebiegi zjawisk i zależności między wielkościami były opisywane matematycznie jako niezmienne, niezależne od przypadkowych czynników. Jeżeli np. inżynier miał dobrać wymiary przekroju części maszyny, to musiał znać obciążenie tej części i powinna to być konkretna wartość, np. tzw. „siły”, która może być przez ten przekrój „przenoszona”. Jeżeli nawet zdawano sobie sprawę z tego, że siła może zmieniać się w pewnych granicach, to i tak do obliczeń przyjmowano albo jej maksymalną wartość (na ogół zakładaną), albo przyjmowano jej wartość średnią i stosowano tzw. współczynnik bezpieczeństwa. Braną do obliczeń wartość siły odnoszono do powierzchni przekroju i wyznaczano wartość tzw. naprężeń, którą porównywano z katalogowymi naprężeniami dopuszczalnymi dla materiału konstrukcyjnego, z którego ta część miała być wykonana. Przez porównanie dobierano taką powierzchnię przekroju, aby występujące naprężenia były mniejsze od dopuszczalnych. Naprężenia dopuszczalne były również podawane w sposób zdeterminowany, bez uwzględnienia rozrzutu właściwości materiału. Takie postępowanie dawało zadowalające wyniki, dopóki ciężar części nie odgrywał większej roli. Rozwój przemysłu lotniczego wprowadził w tym zakresie ograniczenia i wówczas zaczęły pojawiać się problemy wytrzymałości (trwałości) zmęczeniowej części samolotów [5]. Pomimo losowości (przypadkowości) i to zjawisko sprowadzono do deterministycznych obliczeń, chociaż przy wyznaczaniu krzywych wytrzymałości zmęczeniowej posługiwano się statystycznymi metodami opracowywania wyników badań wielu próbek.

More

Koszty oceny jakości i niezawodności

Stosowanie ekonomicznych kryteriów wyznaczania optymalnej jakości i niezawodności wyrobów wymaga znajomości związanych z tym kosztów. Dlatego opracowano procedurę „Ocena poziomu kosztów w przedsiębiorstwie, zapobieganie kosztom niskiej jakości”. Procedura ta obejmuje rejestrację omawianych kosztów oraz dokumentację kosztów działalności zapobiegawczej. W procedurze tej definiuje się:

More

KOMPUTEROWE WSPOMAGANIE ZARZĄDZANIA JAKOŚCIĄ

W warunkach gospodarki rynkowej i wolnej konkurencji istnienie, przetrwanie i rozwój przedsiębiorstwa zależą od konkurencyjności jego wyrobów w porównaniu z wyrobami innych firm krajowych i zagranicznych. Działalność wszystkich pracowników musi przyczyniać się do coraz lepszej pracy oraz poprawy konkurencyjności przedsiębiorstwa. O konkurencyjności w największym stopniu decyduje zarządzanie ukierunkowane na sukces w stosunkowo długim przedziale czasu, czyli zarządzanie strategiczne. Zarządzanie strategiczne musi integrować rozmaite, znane i od dawna stosowane metody i dzięki temu wypracowywać nowe podejście (podejście innowacyjne), uwzględniające kompleksowość rozwoju sytuacji, pojawiające się szanse i zagrożenia. W zarządzaniu strategicznym trzeba brać pod uwagę logistycz- no-marketingowe powiązania między funkcjami przedsiębiorstwa i uwzględniać wzajemne oddziaływania w sferach: klient – rynek, wyrób – sprzedaż – klient – usługi serwisowe, warunki pracy – wydajność pracy – jakość i niezawodność wyrobu – koszty, zaopatrywanie przedsiębiorstwa – technologie – wytwarzanie – know-how, ceny – konkurencja – koszty, ochrona naturalnego środowiska – społeczna opinia o przedsiębiorstwie – stosunki międzyludzkie itp.

More

KOMPUTEROWE WSPOMAGANIE ZARZĄDZANIA JAKOŚCIĄ CZĘŚĆ 2

Punktem wyjścia w zintegrowanym zarządzaniu przedsiębiorstwem jest strategiczna wizja jego sytuacji. Z takiej wizji wynikają kierunki modyfikacji

More

KOMPLEKSOWE ZARZĄDZANIE JAKOŚCIĄ CZĘŚĆ 2

Najważniejszymi elementami kompleksowego zarządzania jakością, TQM, są:

– ukierunkowanie na klienta i na jakość zarządzania przedsiębiorstwem

More

Klient i przedsiębiorstwo

Pierwszym miejscem, gdzie klient styka się z przedsiębiorstwem, jest najczęściej dział obsługi klienta i sprzedaży wyrobów. Może to być także telefonistka w centrali przedsiębiorstwa, strażnik lub portier albo recepcjonista. Od ich zachowania się w stosunku do klienta i od ich pracy w największym stop’ niu zależy stosunek klienta do firmy. Do wymagań klientów muszą być także dostosowane oferty przedsiębiorstwa, sposoby wystawiania faktur, rachunków, rozliczania za kupowane wyroby itp. Metoda TQM nie może zatem ograniczać się tylko do produkcji, lecz musi obejmować wszystkie komórki organizacyjne, które mogą przyczyniać się do poprawy opinii o przedsiębiorstwie, zwiększenia sprzedaży i zysku. Poprzednio uznawano, że za zapewnianie jakości jest odpowiedzialny Dział Sterowania Jakością, który zajmował się głównie wytwarzaniem wyrobów, nie dostrzegając tego, że wiele problemów związanych z jakością pracy występuje również w administracji, księgowości, obsłudze klientów itp. Oprócz aspektów komunikacyjnych, organizacyjnych i społecznych metody TQM obejmują także:

More